هرز نویسی های یک دیوانه

(بدون عنوان)

رضا — Thu, 23 Feb 2012 18:16:41 GMT

مخاطب خاص

زندگی شیرین تر از اونه که فکرش و کنی

(بدون عنوان)

رضا — Tue, 07 Feb 2012 18:32:15 GMT

چقدر بده وقتی به حضور بعضیا نیاز داری نیستن

زنگ هم میزنی که حداقل صداشونو بشنوی فقط صدای گیتار به گوشت میرسه

حس

رضا — Sun, 29 Jan 2012 10:22:47 GMT

سلام

حس خیلی خوبیه وقتی از همه دنیا بریدی و حتی حوصله خودتم نداری یه دوست باشه تا رنگ تموم دنیا رو برات عوض کنه

یه جند روزی این دوست (رضا) اومده بود خیلی هم خوب بود اون روزا

حس خیلی بدی هم هست

اینه که با رفتن این دوست از برت تمام حسای بد قبلی برگرده تو زندگیت

برامون دعا کنین

سخت نوشت

رضا — Thu, 12 Jan 2012 18:11:18 GMT

خسته شددم از دست ادمای زبون نفهمی که همکارشونم

حس میکنم خودمم دارم مثل اونا میشم

زبون هیشکی رو نمیفهمممم

دارم می ترکم از دردددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددد

زبان نفهم

وقتی حتی رو حرفای خودشونم نمیتونن بمونن که اقا من این حرف رو زدم

یا وقتی حرفاتو یه جور تعبیر میکنن که تو خودتم نمیفهمی چی گفتی

خیلی اوضاعم بی ریخته

من

رضا — Sun, 18 Dec 2011 04:08:28 GMT

باید خودم را ببرم خانه
باید ببرم صورتش را بشویم
ببرم دراز بکشد
دلداری‌‌اش بدهم که فکر نکند
بگویم که می گذرد،
که غصه نخورد
باید خودم را ببرم بخوابد
"مــــــــــن" خسته ست .....!

خیلی خسته

انتظار

رضا — Tue, 08 Nov 2011 14:28:34 GMT

با دو چشم انتظاری که بر راه داشتم اشک از چشمانم جاری شد

ولی چه سود که هیچ از دردم کم نکرد.

پی نوشت:شاید دیگه اینجا ننوشتم ولی اینو میدونم که دوستای خیلی خوبی پیدا کردم به همتون سر میزنم همه رو از صمیم قلب دوست دارم امیدوارم موفق باشین

سنگ

رضا — Tue, 25 Oct 2011 09:58:59 GMT

هر گاه سنگی بر سر راه کسی قرار دهی

بر سر راهت صخره ای قرار می گیرد.

پی نوشت:منتظر حضورت بودم باز هم نیامدی

نقطه ضعف

رضا — Fri, 21 Oct 2011 09:03:08 GMT

هیچ وقت نقطه ضعف حریف رو نباید بهش گفت.

دیالوگ شهرام عبدلی تو یه فیلمی بود

مترسک

رضا — Mon, 17 Oct 2011 14:42:02 GMT

مترسک عروسک زشتیست که از مزرعه مراقبت میکند

و آدمی مترسک زیباییست که جهان را می ترساند . . .

لباس اشتباهی

رضا — Thu, 22 Sep 2011 11:32:46 GMT

این متن مال یه وب دیگه س

نمیدونم کی

چون قشنگ بود ذخیرش کرده بودم ولی حالا حرف دله

«آدم گاهی، اشتباهی، پوستش را برعکس می‌پوشد.
این‌جور وقت‌ها همه‌ی درزها و شکاف‌ها می‌آیند رو، همه‌ی وصله‌پینه‌ها، همه‌ی زخم‌ها.
این‌جور وقت‌ها اگر به شوخی آرام بزنی به پشتش، یا حتی دست بگذاری روی شانه‌اش که اصلا تو راست می‌گویی، دردش می‌رسد به استخوان، داد می‌زند یک‌هو.
تعجب نکن از این واکنش، که تو که فقط آرام زدی به پشتش که، دست گذاشتی روی شانه‌اش که.
نگو چرا داد زد. نگو چرا همچین کرد. کمی بگذار به حال خودش باشد.
آخر آدم گاهی تمام بخشش‌ها، فهمیدن‌ها، اعتراف به اشتباه‌ها و بزرگ شدن‌هایش را فراموش می‌کند.
آدم گاهی پوستش را برعکس می‌پوشد.»

این اجتناب‌ناپذیره. یه وقتایی هست در زندگانی، که آدم پوستش رو برعکس می‌پوشه. طاقتش تموم می‌شه. همه‌چی میاد رو. این‌جور وقتا تحملِ من‌ای که پوست‌شو پشت‌ورو پوشیده کار سختیه. خودم می‌دونم. خودم هم حتا حوصله‌مو ندارم این‌جور وقتا. بعضی آدما هستن در زندگانی اما، که بلدن این‌جور وقتای وارویی‌ت، آروم بشینن کنارت. باهات چایی بخورن. بخندونت. سرتو گرم کنن. تحملت کنن. طاقت ورِ بی‌طاقتی‌ت رو داشته باشن. بی‌که بزنن پشتت. بی‌که دست‌شونو حلقه کنن دور شونه‌ت. عین وقتایی که می‌رسی دم آسانسور -سلام آقای آسانسورِ پیرِ غرغرو- می‌بینی خرابه. مجبوری چاهار طبقه رو با پله بری بالا. تو راه میفتی جلو، من پشت سرت. داریم حرف نمی‌زنیم. داریم پله‌ها رو می‌ریم بالا. یه‌جایی از راه‌پله اما، نزدیکای پاگرد سوم، همون‌جوری که پشتت به منه و داری می‌ری بالا، دست‌تو دراز می‌کنی طرفم. دست‌تو می‌گیرم و هم‌چنان با پاهای خودم میام بالا. همون فشار کوچیک اما اندازه‌ی صدتا آسانسور برا من کار می‌کنه. امنم می‌کنه. بهم قوت قلب می‌ده. سخته پیدا کردن هم‌چین آدمایی. سخته نگه داشتن‌شون. داشتن‌شون اما خوشبختیِ مطلقه.